Towarzystwo Miłośników Ziemi Mieleckiej im. Władysława Szafera od początku swego istnienia miało w swym programie, między innymi, wspieranie ludzi posiadających artystyczne talenty, chęć i pasję działania i tworzenia. Z inicjatywy założycieli Towarzystwa powstały zalążki Muzeum Regionalnego, wznowiło działalność Towarzystwo Śpiewacze „Melodia”, powstał Klub Środowisk Twórczych dla ludzi o talentach plastycznych, później – również literackich. Grupa plastyków działa nieprzerwanie już 40 lat, grupa literacka w ubiegłym roku wznowiła działalność. Mimo że Towarzystwo zostało przez jednego ze swych założycieli – Wiktora Jadernego – obdarowane siedzibą, dziś nie posiada własnego lokalu, gdyż „Jadernówka” jest filią muzeum. Dostępna jest tylko w godzinach pracy kustosza odpowiedzialnego materialnie za cenne zbiory. Dlatego grupy twórców muszą się spotykać w innych miejscach, „literaci” (Grupa Literacka „Słowo”) – w siedzibie Miejskiej Biblioteki Publicznej, w ścisłej współpracy z pracownikami biblioteki. Uznani twórcy mieszkający w Mielcu lub pochodzący z Mielca należą do Związku Literatów Polskich lub Stowarzyszenia Pisarzy Polskich w Rzeszowie i Krakowie, pozostali miłośnicy słowa uprawiają „zabawy przyjemne i pożyteczne”.
Tak twórczość nazwał w XVIII wieku założyciel pierwszego polskiego pisma literackiego
(z inicjatywy króla Stanisława Augusta Poniatowskiego) poeta Adam Naruszewicz. (Słowo „zabawy” znaczyło wówczas „zajęcia”, „zatrudnienia”.)

Rozwój amatorskiej twórczości w Polsce nastąpił gwałtownie w XVII wieku. Poezja wchodziła na drogę swoistego upowszechnienia na zasadzie „prawa do majsterkowania”. W każdym niemal dworku istniała księga, rozmaicie nazywana, najczęściej „sylwą domową” (silva rerum – las rzeczy). Wpisywano w niej wszystko: wydarzenia, nowiny, mowy sejmikowe i sejmowe, weselne, pogrzebowe, listy, rachunki, pieśni i wiersze oraz anegdoty, utwory własne i cudze. W tej powodzi pism, pisemek, wierszy i wierszyków – różnej treści i różnej wartości – wyróżniały się tu i ówdzie utwory świadczące o prawdziwym talencie ich autorów.

Podobnie jak w XVII wieku eksplozja amatorskiej twórczości nastąpiła obecnie, szczególnie dlatego, że utwory, pisane wcześniej „do szuflady”, mogą teraz ujrzeć światło dzienne, piszący mogą się wypowiadać na różne tematy, mogą drukować w prasie czy Internecie. Mogą się też spotykać, poznawać wzajemnie. W grupie mieleckiej planowane są warsztaty, porady dla twórców, doskonalenie sztuki żywego słowa, dykcji i interpretacji głosowej własnych czy cudzych tekstów. To dobra szkoła tak potrzebnej dziś autentycznej aktywności, związania ludzi z własnym środowiskiem, kształtowania odpowiedzialności za społeczność, w której żyją, a nawet dla niektórych – zagubionych – dobry sposób na odnalezienie siebie. Zapraszamy wszystkich zainteresowanych – niezależnie od wieku – w każdą pierwszą sobotę miesiąca o godzinie 16.00 na spotkania do czytelni Miejskiej Biblioteki Publicznej przy ulicy Kusocińskiego w Mielcu.

BG