Periodyk „Mieleckie zapiski” to publikacja nr 5-6 z cyklu wydawanego przez Towarzystwo Miłośników Ziemi Mieleckiej im. prof. W. Szafera, a redagowanego przez zespół pod kierownictwem dra Jacka Krzysztofika.
Publikacja poświecona jest historii ziemi mieleckiej, która ukazana zostaje poprzez twórcze inspiracje wybitnych osobowości, ludzkie biografie oraz dzieje regionu mieleckiego.
„Każde pokolenie Polaków rodzi się i umiera w miłości do Ojczyzny, która dla każdego z nas była i zawsze będzie najpiękniejsza” pisał Władysław Szafer - patron Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej. Towarzystwo, jak dowiadujemy się z książki, zostało utworzone w roku 1964. Jego głównym celem była prezentacja przeszłości historycznej regionu mieleckiego i uratowanie od zapomnienia jej relikwii.
Książka to zbiór artykułów o przeróżnej tematyce, dotyczących rozmaitych okresów historycznych. Zawarto w nich informacje o powstaniu Mielca i  regionu, o wioskach znajdujących się niedaleko, jak również o ludziach, którzy choć nie pochodzą z Mielca, zasłużyli się dla niego. Przedstawiono w niej postacie takie jak: księdza profesora Stanisława Witka - teologa i moralistę, profesora nadzwyczajnego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, inż. Andrzeja Kędziora - melioratora z wykształcenia, honorowego obywatela miasta Mielca oraz niepochodzącego z Mielca, lecz mieszkającego jakiś czas i spoczywającego tu artystę, Władysława Żurawskiego.
Poznajemy historie cudownych obrazów, które znajdują się w kościołach  wiejskich niedaleko Mielca, m.in. w Padwi (Obraz Św. Antoniego), w Zgórsku (Matka Boża z Dzieciątkiem) itp.
„Zapiski” zawierają liczne wspomnienia z okresu II wojny światowej. Chwyta za serce tekst Bogumiły Gajowiec, która jest mieszkanką Mielca i od najmłodszych lat przyglądała się wojnie i jej okrucieństwom.  W historię tę wpisana jest poniekąd historia Gimnazjum Mieleckiego, w którym uczyła się mielecka młodzież tamtego okresu.  Swoją historię opisuje Maria Żola, harcerka od najmłodszych lat. Opisuje swoje przygody na harcerskim szlaku,  jak również okres wojny, organizacje konspiracyjna, potajemną naukę, to wszystko, co towarzyszyło młodzieży żyjącej w okresie wojny.
Książka zawiera również biografie literatów, opis ich twórczości, wiersze, działalność Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”, jak również sprawozdania, m.in. z powodzi w rejonie Mielca w latach 1997- 1998. Nie brakuje też recenzji i omówień publikacji dotyczących Mielca, jakie ukazały się w ostatnich latach.
Książka jest ułożona niechronologicznie, nieco chaotycznie, zniechęca to na początku do czytania, lecz po jej lekturze mam wrażenie, że warto było po nią sięgnąć.  Zachęcam do przeczytania tej pozycji, chociażby po to, aby wzbogacić swoją wiedzę na temat naszego miasta.